Διαβάζω συχνά σχόλια και περιγραφές για την γενιά των 700 Ευρώ και την πράγματι δύσκολη επαγγελματική αποκατάσταση καθώς και οικονομική επιβίωση που αντιμετωπίζουν. Η λεγόμενη γενιά των 700 Ευρώ είναι απόφοιτοι Πανεπιστημίου, ορισμένοι είναι κάτοχοι και μεταπτυχιακού τίτλου και συνήθως ηλικίας 23 ως 35 ετών. Η σχετική «φιλολογία» καθώς και εκπομπές στην τηλεόραση με προβληματίζουν αρκετά. Όχι μόνο γιατί αναρωτιέμαι αν η ζωή των νέων αυτών είναι τόσο ζοφερή όσο περιγράφεται αλλά όσο και γιατί αναρωτιέμαι αν διαφέρει από την δική μου εμπειρία στην αντίστοιχη φάση της ζωής μου και γενικότερα της γενιάς μου (στα 35-45 μας πλέον).
Έχω την εντύπωση ότι πέφτουμε σε μια ηλικιακή σύγχυση όταν συζητάμε για την γενιά των 700 ευρώ. Ενώ υποτίθεται ότι μιλάμε για νέους στην αρχή της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας φαίνεται το ζητούμενο να είναι αν οι νέοι αυτοί μπορούν από την πρώτη μέρα που θα βγουν στην «ενήλικη» ζωή να μπορούν να εξασφαλίσουν στους εαυτούς τους τις ανέσεις που έχουν οι «μεσήλικοι» γονείς τους στην ηλικία των 50-60 ετών.
Ζητείται δηλαδή εργασία, 8ωρη, στο αντικείμενο που σπούδασαν, αορίστου χρόνου, που να εξασφαλίζει αποδοχές τέτοιες που να επιτρέπουν στο νέο η τη νέα να πληρώσει νοίκι, λογαριασμούς, να συντηρήσει μηχανάκι ή αυτοκίνητο, να αγοράσει με άνεση ρούχα, παπούτσια, να πάει διακοπές, να βγεί για καφέ, φαγητό, ποτό και στο τέλος του μήνα να βάλει και κάτι στην άκρη.
Αναρωτιέμαι λοιπόν ποια προηγούμενη γενιά (η δική μου σίγουρα όχι) εξασφάλιζε μέσα στην πρώτη πενταετία ή και δεκαετία επαγγελματικής σταδιοδρομίας της όλα αυτά!!! Από όσο θυμάμαι πέρασαν 10 χρόνια πλήρους απασχόλησης κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών μου και μετά την ολοκλήρωση τους για να εξασφαλίσω στον εαυτό μου και αργότερα και στα παιδιά μου (ενώνοντας βέβαια τις δυνάμεις μας με τον σύντροφο μου) όλα αυτά. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους φίλους της γενιάς μου, έλληνες και ξένους (από τα 22 ως τα 35 μου ζούσα και εργαζόμουν στο εξωτερικό).
Καταλαβαίνω το πρόβλημα του να ζήσεις με 700 Ευρώ σήμερα στην Αθήνα – έτσι απλά: τα λεφτά δεν φτάνουν! Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί κανένας από τους νέους της g700 δεν παίρνει συγκάτοικο στο διαμέρισμα που νοικιάζει για παράδειγμα; Γιατί είναι κακό να μετακινηθείς σε άλλη πόλη ή και σε άλλη χώρα; Γιατί είναι ντροπή το Σάββατο να μην πας για shopping ή να μετράς τα λεφτά για τον απογευματινό καφέ;
Η ηλικία 23 ως 35 είναι ακριβώς η ηλικία που πρέπει να χτίσεις την επαγγελματική σου σταδιοδρομία. Και φοβάμαι ότι στην κοινωνία της ελεύθερης αγοράς ένας επιστήμονας χρειάζεται και ποσοτικά και κυρίως ποιοτικά να δουλέψει πάνω από 8ωρο! Να ρισκάρει! Να κάνει παραχωρήσεις στην ψυχαγωγία του! Να καταλάβει ότι όσα του/της παρείχαν οι γονείς του/της δεν κατακτήθηκαν σε ένα χρόνο δουλειάς, ούτε σε δύο! Αυτό δεν σημαίνει να αφήσεις να σε εκμεταλλευθούν αλλά σημαίνει να μπεις στην αγορά εργασίας με διάθεση να κουραστείς και να δημιουργήσεις. Αυτή είναι η ηλικία για να ρισκάρεις και να χάσεις (ή να κερδίσεις!), να κουραστείς παραπάνω, και να ξαναρχίσεις από την αρχή!
Αλλά ίσως η έλλειψη ενθουσιασμού δεν θα έπρεπε να με εκπλήττει! Στην δουλειά μου στο Πανεπιστήμιο συναντώ ήδη τον προάγγελο αυτής της κρίσης. Παιδιά 20 χρονών (η μελλοντική γενιά των 700 Ευρώ;) έχουν ήδη χάσει τον ενθουσιασμό και τη φιλοδοξία τους. Στα μαθήματα δεν έρχονται (η ακαδημαϊκή «ελευθερία» τους το εξασφαλίζει αυτό) αλλά μετά παραπονούνται γιατί το επίπεδο των γνώσεων που λαμβάνουν είναι ανεπαρκές. Μα πώς θα τις αποκτήσουν τις γνώσεις; Τηλεπαθητικά; Ή μελετώντας μόνον το βιβλίο ή τις σημειώσεις δύο μέρες πριν τις εξετάσεις; Η ελευθερία πάει πακέτο με την ευθύνη και τη συνέπεια αλλά αυτές δεν τις θέλει κανείς!
Τα συνδικαλιστικά τους αιτήματα συνοψίζονται στα εξής: λιγότερη ύλη, περισσότερες εξεταστικές, πιο χαλαροί κανόνες, και να πάρουν το πολυπόθητο χαρτί – το πτυχίο! Αυτή είναι η δημοκρατία της ελληνικής δωρεάν εκπαίδευσης! Όλοι όσοι μπήκαν στο Πανεπιστήμιο να βγουν πτυχιούχοι. Παρόλο που γνωρίζουν ότι μόνοι τους με την συμπεριφορά τους υποβαθμίζουν το πτυχίο τους.
Είναι κι αυτό μέρος του προβλήματος της γενιάς των 700 Ευρώ! Όταν ακόμα σήμερα βγαίνουν από το Πανεπιστήμιο παιδιά που ξέρουν μόνο μία ξένη γλώσσα και αυτή ανεπαρκώς, γνωρίζουν το αντικείμενο των σπουδών τους λίγο, υπολογιστές ακόμα λιγότερο, έχουν επαγγελματική εμπειρία μηδέν (γιατί στην Ελλάδα οι φοιτητές σπανίως δουλεύουν – δεν ταιριάζει στην «τάξη» τους το να εργαστούν ενόσω σπουδάζουν!)! Δικαιολογούν την απάθεια και την αδράνεια τους με την έλλειψη προοπτικής στην αγορά εργασίας. Μα ελάχιστοι αναρωτιούνται πώς μπορούν να βελτιώσουν τα προσόντα τους, να μάθουν περισσότερα, να εξασκήσουν τις δεξιότητες τους, να πάρουν περισσότερα εφόδια, να εκμεταλλευθούν εμάς τους καθηγητές και τις καθηγήτριες τους!!!
Η ανώτατη εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι επιεικώς ανεπαρκής! Το σύστημα διδασκαλίας, παρακολούθησης, και εξετάσεων είναι απαρχαιωμένο! Ο νέος νόμος πλαίσιο είναι επίσης εκτός επαφής με την πραγματικότητα. Εκεί που χρειάζονταν οι τομές δεν έγιναν – πολύ κακό για το τίποτα – και τα λεγόμενα δυνατά σημεία του νόμου (αυτοδιαχείριση των Πανεπιστημίων) είναι μη εφαρμόσιμα. Οι φοιτητές παίρνουν τα βιβλία δωρεάν στο σπίτι τους αλλά βιβλιοθήκες δεν υπάρχουν! Το Υπουργείο Παιδείας δώρισε φέτος φορητούς υπολογιστές στους αριστούχους νέους φοιτητές αλλά οι αίθουσες υπολογιστών στα Πανεπιστήμια σπανίζουν. Η δυνατότητα χρήσης οπτικοακουστικών εργαλείων για τη διδασκαλία επαφίεται στην εφευρετικότητα του διδάσκοντα. Οι γραμματείες δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο έργο τους (κανένα δεν απασχολήθηκε να επιμορφώσει τους υπαλλήλους στις νέες τεχνολογίες!). Οι εισαγόμενοι της επόμενης ακαδημαϊκής χρονιάς αυξήθηκαν αλλά δεν υπάρχουν ούτε καρέκλες για να κάτσουν. Φυσικά δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί το Υπουργείο – αφού το γνωρίζουμε όλοι η διαμαρτυρόμενη νεολαία των Πανεπιστημίων δεν πατάει για μάθημα!!
Αλήθεια μήπως η υποαπασχόληση, οι χαμηλές αμοιβές και η απουσία φιλοδοξίας και δημιουργικότητας της γενιάς των 700 Ευρώ έχουν τις ρίζες τους στο ελληνικό πανεπιστήμιο!; Μήπως τα πτυχία των νέων της g700 δεν έχουν αντίκρισμα σε γνώσεις και δεξιότητες; Μήπως η ελεύθερη και ανεύθυνη φοίτηση προετοιμάζει την γενιά της γκρίνιας;
Και που είναι το κράτος σε όλα αυτά; Εξόχως ανεύθυνο! Οι πολιτικές ελίτ είναι απολύτως απασχολημένες σε ομφαλοσκοπήσεις, νομή και διανομή προνομίων και αντιμισθιών, κομματικά αλισβερίσια για να απασχοληθούν με το μέλλον της χώρας. Δεν μιλώ για αυξήσεις των μισθών, που και αυτές φυσικά χρειάζονται αλλά δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη βάση του! Μιλώ για τομές στην μέση και ανώτατη εκπαίδευση (κατάργηση των εξετάσεων, εκ βάθρων αναδιοργάνωση του Πανεπιστημίου, εξωστρέφεια, αξιοκρατία, συνεχή αξιολόγηση), και στην κοινωνική και εργασιακή πολιτική (πολιτικές στέγασης και απασχόλησης, στήριξη των νεαρών γονέων εργαζόμενων).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.