ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ;;

Πριν απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα πρώτα πρέπει να οριοθετήσουμε τι είναι πολιτική κοινότητα. Σύμφωνα με τον Κ.Καστοριάδη , ορισμό που με βρίσκει σύμφωνο, << πολιτική κοινότητα είναι η αυτοθέσμιση και η πράξη μιας ανθρώπινης κοινότητας, της οποίας τα μέλη θέλουν πράγματι να επωμισθούν την ρύθμιση των κοινωνικών τους σχέσεων, θέλουν κατά κάποιο τρόπο να είναι αυτόνομοι >>. Δηλαδή μιλάμε για μια ενεργή, σκεπτόμενη ανθρώπινη κοινότητα οπού ο πολίτης θα αποφασίζει, θα συμμετέχει, θα συνελέγχει , θα διαμορφώνει την καθημερινότητα του, θα είναι κατά κάποιο τρόπο πολιτικά ελεύθερος = αυτόνομος. Ο πολίτης θα έχει συναίσθηση της ευθύνης των πολιτικών πράξεων του αλλά και των λεγόμενων του καθώς αυτά τα δύο ταυτίζονται.
Όμως η σημερινή λειτουργία της ανθρώπινης κοινότητας η οποία οριοθετείτε στα όρια του Δήμου αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Παρατηρούμε πως ο χώρος της απαξιωτικής συμπεριφοράς απέναντι στην οποιαδήποτε πολιτική αλλά και συλλογική δράση διευρύνεται συνεχώς. Η ζωή του κάθε δημότη (και κατ’ επέκταση του κάθε Νεοέλληνα) διακατέχεται από ένα κενό νοήματος. Πιστεύει ότι είτε αλλάξει χέρια η εξουσία του Δήμου είτε όχι δεν θα υπάρξει μεγάλη διαφορά. Πιστεύει ότι είτε δραστηριοποιηθεί είτε όχι το <<σύστημα>> θα υπάρχει. Πέρα από συγκεκριμένους οικονομικούς στόχους έχει χάσει κάθε διάθεση συλλογικής δράσης, έχει χάσει κάθε νόημα του εμείς και έχει τοποθετήσει πάνω σε αυτό μια ατέρμονη αναζήτηση του εγώ. Και η εξήγηση για αυτό υπάρχει, και είναι προφανής. Πως είναι δυνατόν οι πολίτες να συμμετέχουν όταν εκ των προτέρων γνωρίζουν ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.
Το σημερινό δημαρχοκεντρικό μοντέλο έχει προέλθει σε πολιτική, οικονομική αλλά και κοινωνική σήψη, και εξαιρουμένου τις φωτεινές εξαιρέσεις δεν είναι αποτελεσματικό ούτε στην διαφάνεια , ούτε στην πολιτική παραγωγή, ούτε στις αλλαγές νοοτροπιών και στην διαπαιδαγώγηση αξιών στους πολίτες αλλά πολύ περισσότερο συγκρούονται ιδεολογικά με την καθαρή έννοια της δημοκρατίας (χωρίς επίθετο μπροστά) .Η εξουσία έχει την δύναμη να διαφθείρει τους πάντες, αν αυτή η εξουσία δεν ελέγχεται οργανικά από κάτω. Η εξουσία δεν έχει ήθος αλλά δύναμη που πολλές φορές γίνεται προσωπική. Αυτό το οποίο πρέπει να γίνει είναι η μετατόπιση της εξουσίας από το έναν στους πολλούς (τουλάχιστον έως ένα βαθμό). Η μετάβαση από το ότι η εξουσία είναι δύναμη στο η εξουσία είναι δυνατότητα. Γι’ αυτό και η αποστασιοποίηση δεν είναι λύση. Γιατί με το να παραμένει θεατής ο πολίτης-δημότης βοηθάει και ενισχύει όλες τις αρνητικές πτυχές και πλευρές οποιουδήποτε πολιτικού- κοινωνικού συστήματος.
Από την άλλη αυτό το οποίο είναι απαραίτητο να εξετάσουμε είναι ποιες είναι οι προϋποθέσεις της ύπαρξης μιας πολιτικής κοινότητας.
Η βασική προϋπόθεση όλων των παραπάνω αλλά και για κάθε προοδευτικό πολίτη θα έλεγα πως μυρίζει αρχαία ελληνική αθηναϊκή δημοκρατία. Αυτό το μοναδικό φαινόμενο του αρχαίου πολιτισμού ήταν αποτέλεσμα μιας διαφορετικής θεώρησης του κόσμου, της αρχής της αμφισβήτησης και πιο συγκεκριμένα της αμφισβήτησης της παράδοσης όπως αναφέρει ο Κ. Καστοριάδης: Το ζήτημα για την κοινωνία δεν είναι να μένει προσκολλημένη στους παραδοσιακούς θεσμούς, σ΄ αυτό που βρήκαμε από τους πατεράδες μας ή οποιαδήποτε άλλη εξωτερική και εξωκοινωνική αρχή και πηγή θέσμισης. Αλλά τουναντίον να θέτει υπό αμφισβήτηση τους παραδοσιακούς θεσμούς, αφενός μεν ως νόμους με την στενή και τρέχουσα σημασία του όρου, δηλαδή νόμους πολιτικούς, νόμους συνταγματικούς, νόμους καταστατικούς της πολιτικής κοινότητας, νόμους που απαντούν άπαξ δια παντός στο ερώτημα: ποιος άρχει; αφετέρου δε ως κοινωνικές παραστάσεις (εικόνες) του κόσμου, δηλαδή θεσμισμένες παραστάσεις με τις οποίες γαλουχούνται τα παιδιά και μαθαίνουν εξ απαλότατων ονύχων τι είναι καλό, τι είναι κακό, τι είναι κόσμος, για ποιο πράγμα αξίζει κανείς να ζει ή να πεθαίνει. Με λίγα λόγια μιας διαδικασίας συνεχόμενης ιδεολογικής σύγκρουσης αλλά και κριτικής. Μιας διαδικασίας συνεχόμενης σκέψης, όχι της ευκολότερης, κατασκευασμένης και τυποποιημένης επιλογής που επικρατεί σήμερα αλλά όπου ο κάθε πολίτης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υγιής σκεπτόμενος, όχι άμοιρος αλλά μοιραίος.
Δεύτερη αλλά εξίσου βασική προϋπόθεση-διεκδίκηση είναι η πραγματική συμμετοχή των πολιτών στα βασικά κέντρα των αποφάσεων και της εξουσίας οπού μέσα από αυτά θα αποκτά σιγά, σιγά πολιτική και κοινωνική συνείδηση. Μέσα από μια δυναμική διαδικασία, αναζήτησης, επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων ο ίδιος ο πολίτης αποκτά πολιτική , θα έλεγα δημοκρατική παιδεία, μαθαίνει τις αρχές του διαλόγου όπου μιλάμε για ισότιμες απόψεις και δεν γνωρίζουμε εκ των προτέρων ποιος έχει δίκιο αλλά πάνω απ όλα κυριαρχεί ο απόλυτος σεβασμός της άποψης του άλλου.
Πραγματικά μία μεγάλη ευκαιρία να υλοποιηθούν μερικές από αυτές τις σκέψεις είναι νέα διοικητική μεταρρύθμιση Καλλικράτης. Μια πρώτης τάξεως ευκαιρία οι πολίτες να διαμορφώσουν ,να κάνουν προτάσεις για το δημοτικό κώδικα. Εξελίξεις οι οποίες θα επηρεάσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις ζωές και την πολιτική δράση των νέων ανθρώπων. Να μην μπούμε μόνο στην διαδικασία ποιος, πότε και που θα βάλει υποψηφιότητα δημάρχου, αντιδημάρχου ή δημοτικού συμβούλου και ποια θα είναι τα νέα γεωγραφικά όρια. Πραγματικά πόσο σημασία έχει; Οι αρχαίοι Αθηναίοι έλεγαν πως η Αθήνα είναι εκεί που είναι οι Αθηναίοι και όχι οι Αθηναίοι εκεί που είναι η Αθήνα.



ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Ν.Ε. ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΑΣΟΚ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΚΑΙ ΜΕΛΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ
ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ , ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ

Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, οι ασχολούμενοι με το τουριστικό γίγνεσθαι, όποια θέση και αν κατέχουν, προφέρουν όλο και πιο συχνά τις λέξεις εναλλακτικές μορφές τουρισμού, ήπιες μορφές τουρισμού, θεματικές μορφές τουρισμού, νέες μορφές τουρισμού. Με τους παραπάνω προσδιοριστικούς όρους, επιχειρείται η διαφοροποίηση και ο εμπλουτισμός τουριστικών δραστηριοτήτων από εκείνες που συνάδουν με τον μαζικό τουρισμό, αλλά και τον χαρακτηρίζουν.
Ο αθλητικός τουρισμός αποτελεί εναλλακτική μορφή τουρισμού. Οι αθλητικές εκδηλώσεις αποτελούν το κίνητρο που έλκει διάφορες ομάδες ατόμων για να
μετακινηθούν, είτε από το εσωτερικό της χώρας όπου τελούνται, είτε από τοεξωτερικό και παράλληλα να επωφεληθούν διαφόρων δραστηριοτήτων αναψυχής.
Τέτοιου είδους αθλητικές εκδηλώσεις μπορεί να είναι οι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ή ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ή μπάσκετ, κ.α., όπου ο παθητικός θεατής δοθείσης της ευκαιρίας μετατρέπεται σε ενεργό τουρίστα.
Αυτή είναι η μία όψη του αθλητικού τουρισμού. Η άλλη αφορά στην εκδήλωση και ικανοποίηση των ψυχοσωματικών αναγκών, διαφόρων ομάδων ατόμων, μέσω του αθλήματος. Σε αυτή την περίπτωση παρατηρούμε την ενασχόληση του τουρίστα με κάποιο σπορ ( σκι, ράφτιγκ, κλπ ) σε συνδυασμό με άλλες δραστηριότητες.
Κατά τον Π. Λύτρα ( 1991) τόσο η αθλητική όσο και η τουριστική βιομηχανία στην Ελλάδα έρχονται σε άμεση συνάφεια με τον τομέα του αθλητικού τουρισμού.
Οι σχετιζόμενοι τομείς περιλαμβάνουν τουριστικούς και αθλητικούς φορείς, αθλητικά σωματεία, εταιρίες διοργάνωσης και προώθησης εκδηλώσεων, γραφεία ταξιδίων, tour operators, ξενοδοχεία και την πλήρη κλίμακα των επιχειρήσεων που προμηθεύουν αγαθά και υπηρεσίες, τόσο σε τουριστικούς, όσο και σε αθλητικούς οργανισμούς.
Ο αθλητικός τουρισμός θεωρείται σύγχρονο φαινόμενο σε αντίφαση με την διαχρονικά στενή σχέση μεταξύ αθλητισμού και τουρισμού. Ο λόγος είναι ότι μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να αντιμετωπίζεται ως αυτόφωτο κομμάτι της τουριστικής και αθλητικής βιομηχανίας, αλλά και να αποκτά ακαδημαϊκή οντότητα.
Συνδυάζοντας δύο από τις πλέον δημοφιλής δραστηριότητες, ο αθλητικός τουρισμός κατάφερε να προσελκύσει σημαντικό αριθμό ενδιαφερομένων αποκτώντας την αντίστοιχη οικονομική, κοινωνική και πολιτική σημασία. Παράλληλα, οι παραγωγοί της τουριστικής βιομηχανίας, που αναζητούσαν νέους τομείς επέκτασης των δραστηριοτήτων τους , διέκριναν νωρίς τα οικονομικά κυρίως οφέλη του αθλητικού τουρισμού και προχώρησαν σε σημαντικές επενδύσεις.
Ως συνέπεια ο αθλητικός τουρισμός χαρακτηρίζεται από γοργό ρυθμό ανάπτυξης, μεγάλες δυνατότητες εξέλιξης και από το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που δημιουργεί σε όλους τους εμπλεκόμενους στο τουριστικό «κύκλωμα» , παραγωγούς και καταναλωτές.
Ο αθλητικός τουρισμός ορίζεται ως όλες οι μορφές ενεργητικής και παθητικής ανάμιξης σε αθλητικές δραστηριότητες , όπου η συμμετοχή είναι τυχαία ή οργανωμένη και γίνεται για επαγγελματικούς ή μη λόγους , με προϋπόθεση την μετακίνηση μακριά από τον τόπο διαμονής ή εργασίας.
Είναι φανερό ότι ο αθλητικός τουρισμός αποτελεί ένα ιδιαίτερα σύνθετο και ευρύ φαινόμενο. Για την ανάπτυξη του αθλητικού τουρισμού υπάρχει η ανάγκη για διευρυμένες υψηλής ποιότητας υποδομές σε διάφορους τομείς υποστήριξης οι οποίοι είναι το φυσικό περιβάλλον , οι υπηρεσίες, η διασκέδαση, οι μεταφορές, το τεχνητό περιβάλλον, η στέγαση, η πολιτιστική κληρονομιά οι οργανισμοί και οι κατασκευασμένες διευκολύνσεις.
Η Δυτική Αττική και ιδιαίτερα η πόλη μας, έχει πολλαπλές δυνατότητες να αναπτύξει εναλλακτικές μορφές τουρισμού και μάλιστα ποιοτικά αρκεί να επιλύσουμε προβλήματα υποδομών και υπηρεσιών , υιοθετώντας μια καινούργια άποψη, η οποία θα θέτει τα προβλήματα περιβάλλοντος στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Σε μία πόλη όπως η Ελευσίνα είναι ιδιαίτερα σημαντικό να ενσωματώσουμε την περιβαλλοντική διάσταση σε μεγάλα αθλητικά γεγονότα, η οποία μπορεί να υλοποιηθεί μέσω μίας εξειδικευμένης πολιτικής της Τοπικής Αρχής. Η πολιτική αυτή θα δώσει την ευκαιρία στους αρμόδιους φορείς (Νομαρχία - Δήμο) να αναδείξει μία στρατηγική για πράσινους αγώνες μέσα από δράσεις που θα συνδέουν τα αθλητικά γεγονότα με την προστασία του περιβάλλοντος και την χωροταξία , αλλά και θα αξιοποιούν τον δυναμισμό των αθλητικών γεγονότων για την αντιμετώπιση ενός από τα μεγαλύτερα τοπικά προβλήματα που είναι το περιβάλλον.
Οι εναλλακτικές μορφές τουρισμού αποφέρουν από 35% εως 70% περισσότερα έσοδα ανά επισκέπτη και συμβάλλουν στην άμβλυνση της εποχικότητας του τουρισμού. Ειδικότερα ο αθλητικός τουρισμός είναι μία μορφή επαναλαμβανόμενου ποιοτικού τουρισμού.
Ο αθλητικός τουρισμός είναι μία κερδοφόρα δραστηριότητα πολλών εκατομμυρίων $ , η οποία προσφέρει πολλές ευκαιρίες ανάπτυξης σε όλους ανεξαιρέτως τους παράγοντες οι οποίοι συμμετέχουν στην πραγματοποίηση μεγάλων αθλητικών γεγονότων.
Ο αθλητικός τουρισμός παθιάζει και προσελκύει πολύ κόσμο, είναι πολυέξοδος, προσφέρει μοναδικές εμπειρίες όχι μόνο στους θεατές των γεγονότων αλλά και σε όλους τους συμμετέχοντες. Το άμεσο όφελος για ένα τόπο που διοργανώνει αγώνες φαίνεται γρήγορα και είναι σε μετρητά, ενώ το έμμεσο όφελος (που είναι και μεγαλύτερο) φαίνεται μετά από χρόνια, αφού όλο και περισσότεροι τουρίστες επισκέπτονται την περιοχή. Ο αθλητικός τουρισμός είναι ένα εργαλείο που αν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να αποφέρει μεγάλα κέρδη, νέες θέσεις εργασίας ακόμα και να συνεισφέρει στην πολιτισμική κουλτούρα των ανθρώπων.
Για την Ελευσίνα δυστυχώς , ο τουρισμός δεν είναι μια σημαντική οικονομική δραστηριότητα. Είναι όμως σε θέση να αναπτύξει ποιοτικό τουρισμό και να ανταποκριθεί στην αυξανόμενη ζήτηση για ποιοτικά τουριστικά προϊόντα, συνδυάζοντας τις πολιτιστικές ευαισθησίες και τον οικονομικό δυναμισμό του τουρισμού.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούν να αναπτυχθούν εναλλακτικές μορφές τουρισμού και ειδικότερα ο αθλητικός τουρισμός, υπό την προϋπόθεση ότι η τουριστική ανάπτυξη και η προστασία του περιβάλλοντος θα βρίσκονται σε σχέση ισορροπίας .

ΚΡΙΕΚΟΥΚΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ
ΜΕΛΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ

ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ!!!

Ακολουθώντας πιστά την φράση «πίστευε και μη, ερεύνα» προσπάθησα να δώσω μια ντετερμινιστική εξήγηση των συμβάντων που εξελίχθηκαν στη μεγαλειώδη πορεία της Τετάρτης 04/05/2010. Αυτό το οποίο πραγματικά με δυσκόλεψε ήταν να βρω για ποιο λόγο κάποιοι πολίτες, οι οποίοι προέρχονται από το δήθεν αναρχικό χώρο προέβησαν εσκεμμένα σε αυτή την ωμή δολοφονία. Γιατί περί δολοφονικής τρομοκρατικής επίθεσης πρόκειται, με αποτέλεσμα το κάψιμο τεσσάρων αθώων ανθρώπινων ζωών. Αρχικά θα πρέπει δυστυχώς απλοϊκά να οριοθετήσουμε το τι είναι αναρχία. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η αναρχία πιστεύει πως ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως ελεύθερος και αρνείται κάθε μορφής εξουσίας, η οποία υποτίθεται πως αιχμαλωτίζει την ελευθερία του (βέβαια υπάρχουν και αναρχικά ρεύματα που δέχονται τον αμεσοδημοκρατικό τρόπο λήψης αποφάσεων).
Η άρνηση αποδοχής κάθε είδους αρχής οποιασδήποτε εξουσίας, είτε θρησκευτικής, είτε πολιτικής, είτε οικονομικής. Κατά μία έννοια και μια ομαδοποιημένη πρόταση για την ανατροπή του άδικου, βάρβαρου, ατομικοκεντρικού καπιταλιστικού συστήματος. Όμως ο αναρχισμός δεν είναι κατ’ ανάγκη βίαιος. Στο αναρχικό ρεύμα υπάγεται και η μορφή της ατομικής τρομοκρατίας τύπου Νιτσάγιεφ, όπως επίσης και η μη βίαιη επανάσταση του Γκάντι με την μαζική ανυπακοή. Ο μεγάλος αναρχικός Ρώσος πρίγκιπας Κροπότκιν ήταν αυτός ο οποίος υποστήριζε πως ο αναρχισμός πριν απ’ όλα είναι μια αποδοχή της ετερότητας, ένας σεβασμός του διαφορετικού, μία συνεργασία με το «όλως άλλο».
Μεταφέροντας αυτές τις επιφανειακές(λόγω έκτασης) προσεγγίσεις περί αναρχισμού στα γεγονότα της Τετάρτης αλλά και σε προηγούμενα περιστατικά θα μπορούσαμε να καταλήξουμε πως αυτές οι επιθέσεις με μολότοφ ήταν εσκεμμένες τρομοκρατικές ενέργειες από συγκεκριμένα φασιστοειδή ρεύματα του αναρχικού χώρου, όπου στο βωμό της δικιάς τους εικονικής αλήθειας, του δικού τους «αγώνα», χρησιμοποίησαν την πολυπληθή αντίδραση του ελληνικού λαού για να βιάσουν την συλλογική μας δράση και ελευθερία, για να δολοφονήσουν αθώες ανθρώπινες ψυχές, να στρέψουν την αντίληψη της κοινωνίας προς φοβικά και συντηρητικά χαρακτηριστικά και να βάλουν το κερασάκι στην τούρτα της πνευματικής πτώχευσης της ελληνικής κοινωνίας. Αυτοί οι δολοφόνοι δεν είναι αγωνιστές, αλλά αντίθετα, είναι τέρατα εγωισμού, επιδεικτικά εχθρικοί όχι μόνο προς τον αντιφρονούντα αλλά και προς τον ομοϊδεάτη τους. Είναι αυτοί ακριβώς που γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το αναρχικό κίνημα με την ίδια περίπου έννοια που οι γραφειοκράτες κομουνιστές γελοιοποιούν το κομουνιστικό.
Δεν αναφέρομαι σε όλα τα γεγονότα καθώς πάνω κάτω οι περισσότεροι τα γνωρίζουμε. Δεν μπορώ όμως να μην αναφερθώ στην απάθεια αυτών των «αγωνιστών» (καθώς σύμφωνα με τις δημοσιεύσεις στα ΝΕΑ οι μολότοφ προήλθαν από κουκουλοφόρους που παρεισέφρησαν στο μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ και των ΕΑΑΚ) που αντί να βοηθήσουν να σωθούν αυτές οι τέσσερις αθώες ανθρώπινες ψυχές η πλειοψηφία τους είτε ειρωνευόντουσαν είτε συμφωνούσαν με ότι γίνονταν.
Δεν μπορώ να μην αναφερθώ για τις πολιτικές γελοιότητες του ΚΚΕ που δυναμίτιζε όλο αυτό τον καιρό το κλίμα καλώντας τον ελληνικό λαό για εξέγερση εναντίον των οικονομικών μέτρων λες και είχε καμία εναλλακτική πρόταση της προκοπής. Απαλλοτρίωσε την αισθητική εικόνα της ακρόπολης αναρτίζοντας πανό (λες και είναι κανένας δημόσιος οργανισμός ή στα χέρια της πλουτοκρατίας), κράταγε όμηρους τουρίστες, κρουαζιερόπλοια, δεν αναγνώριζε το ελληνικό σύνταγμα (τότε γιατί συμμετέχουν αυτοί οι ψεύτες στις εκλογικές διαδικασίες).
Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην στάση που έχει κρατήσει, η ουρά του ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος καταδίκασε ευθέως τη βία την Τετάρτη ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή σιγοντάριζε αυτά τα καραγκιοζιλίκια για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας.
Δεν μπορώ όμως να μην αναφερθώ στην εξοργιστική απόφαση του Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου Μηχανολόγων Μηχανικών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (αλλά και σε άλλες σχολές) όπου οι παρατάξεις του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, των ΕΑΑΚ αλλά και της Νέας Δημοκρατίας (μόνο και μόνο για να μην κατηγορηθεί η ΝΔ για οικονομικές ευθύνες ως κυβέρνηση) συμφώνησαν πως για αυτόν τον θάνατο φταίει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, καθώς ήταν προβοκάτσια της για να προβάλλει αντίσταση στο κίνημα που δημιουργήθηκε για τα οικονομικά μέτρα. Δηλαδή οι αθεόφοβοι, οι νέοι μας επιστήμονες, πήραν απόφαση ότι ο Χρυσοχοϊδης έβαλε αστυνομικούς να φορέσουν κουκούλες και να κάψουν τέσσερις αθώους ανθρώπους. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΡΙΑ.


Τέλος δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην ευθύνη που έχω εγώ και εσύ για τον θάνατο αυτών των ανθρώπων και της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα. Ο μέσος Έλληνας δεν είναι αυτός ο οποίος απαξιώνει πλήρως την πολιτική;
Ο μέσος Έλληνας δεν είναι αυτός ο οποίος διακατέχεται από το κίνημα του ωχαδελφισμού και αντί να διεκδικήσει το παίζει «μάγκας» λέγοντας «τι μπορώ να κάνω εγώ, θα κοιτάξω την πάρτη μου»;
Ο νεολαίος μέσος Έλληνας δεν είναι αυτός ο οποίος τα βρήκε έτοιμα από τη σκληρή δουλειά των γονιών του και τώρα το έχει ρίξει στο φραπόγαλο, το κλαμπινγκ, στα μπουζούκια, στα γήπεδα και εν τέλει στην espresso και την sportday;
Ο ελληνικός λαός δεν είναι αυτός που εκλέγει τους Βουλευτές και όλους τους άλλους πολιτικούς; Ο ίδιος ο ελληνικός λαός δεν είναι αυτός ο οποίος είναι εν τέλει διεφθαρμένος(και για να μην παρεξηγηθώ σαφώς και υποστηρίζω πως υπάρχουν και έντιμοι και καθαροί πολίτες οι οποίοι με αυτά τα άδικα μέτρα πληρώνουν πάλι τα σπασμένα);
Διότι αδυνατώ να πιστέψω πως οι μοναδικοί διεφθαρμένοι σε αυτή την άμοιρη χώρα είναι οι 300 Βουλευτές. Για αυτή την τραγωδία υπεύθυνοι είμαστε όλοι. Το ζήτημα είναι πως υπάρχει ακόμα η ευκαιρία να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Να τον κάνουμε πιο ανθρώπινο. Και καλό θα ήταν να μην την πετάξουμε γιατί τότε η δικιά μου και οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν ούτε μέλλον ούτε ελπίδα.


Χρήστος Νικολούδης
Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Δ. Αττικής και μέλος Εθνικής Αντιπροσωπείας

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

Τα τελευταία χρόνια οι μαθητές κάνουν καταλήψεις. Μόνο που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν πραγματικοί λόγοι. Για παράδειγμα το φθινόπωρο του 2009 στο Λύκειο της Μάνδρας έγινε κατάληψη. Το ίδιο και στο Γυμνάσιο. Μόνο που οι «λόγοι» για τους οποίους έγιναν ήταν για γέλια. Στη πραγματικότητα, ο μοναδικός λόγος ήταν για να μη γίνει μάθημα. Το συμπέρασμα είναι ότι οι μαθητές χρειάζονται καθοδήγηση όσων αφορά τα θέματα του σχολείου. Πιστεύω ότι με τη συμμετοχή των μαθητών σε διάφορους φορείς όπως προοδευτικούς πολιτικούς (φορείς) θα μπορούσαν να διεκδικήσουν διάφορα πράγματα που αφορούν το σχολείο αλλά και την περιοχή τους. Επιπλέον μέσω αυτών των φορέων θα μπορούσαν οι μαθητές να κάνουν οργανωμένες καταλήψεις (αν είναι απαραίτητο) οι οποίες θα έχουν πραγματικά αιτήματα που θα βοηθήσουν τους ίδιους και το σχολείο. Έτσι οι μαθητές θα μάθουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους και να γίνουν συνειδητοποιημένοι πολίτες. Ευτυχώς όσων αφορά την Δυτική Αττική, θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί φορείς άρα οι μαθητές (αλλά και γενικότερα οι πολίτες) έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής. Το μόνο που μένει είναι η απόφαση!

Τριανταφύλλου Δαυίδ
Υπεύθυνος ΠΑ.Μ.Κ Μάνδρας